#വൃശ്ചിക #പ്രഭാതം- കവിത
സ്വപ്ന വർണ്ണങ്ങളായ് വിരിഞ്ഞൊരാ രാജവീഥികൾ, സ്നിഗ്ദ്ധ വസന്തങ്ങൾ
ജീവിതത്തിൽ കനൽക്കാറ്റു വീശിയ വേനൽ, വർഷങ്ങൾ, പുത്തൻ പ്രതീക്ഷകൾ
സാന്ത്വനത്തിൻ ശരത്കാല സന്ധ്യകൾ,
മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന ഹേമന്ത രാവുകൾ,
കാലചക്രത്തിൻ ഇരുണ്ട വീഥിയിൽ
ലക്ഷ്യബോധമില്ലാത്തൊരീ യാത്രകൾ
മിന്നലേറ്റു കരിഞ്ഞുവീഴുന്നൊരാ ചെമ്പകത്തിൻ പൊൻപൂവിതളുകൾ
ഒക്കെയും വീണ്ടും ഓർമ്മയിലുണരുന്നു വൃശ്ചികം വന്നു മെല്ലെ വിളിക്കവേ
നീണ്ട യാത്രയിലെത്ര ഋതുക്കളായ്
കാറ്റു പോലെ മറഞ്ഞുപോയ് യൗവനം,
ഓർക്കുവാൻ മടിക്കുന്ന മനസ്സിൻ്റെ നൊമ്പരങ്ങൾ, നിരാശാ നിമിഷങ്ങൾ
ആശയും നിരാശകളുമേറെ വേദന തന്നൊരാ കയ്പേറും ഓർമ്മയും
ഒക്കെയൊന്നിച്ചൊതുക്കി സുദീർഘമീ യാത്രയിലെൻ്റെ കരുത്താക്കി മാറ്റി നീ
എങ്കിലെന്തേ, സമൃദ്ധമായേകിയ
നന്മകൾക്കായ് കൃതജ്ഞനാണെപ്പോഴും,
ഓർത്തിടുന്നു ഞാൻ നിർവൃതിയോടെയെൻ
ജന്മമാസം വീണ്ടും പിറക്കവേ!
No comments:
Post a Comment